" निकै दिनदेखि तंलाई झोक्राएको देख्छु । तेरो मुर्झाएको अनुहार देखेर मलाई नै छटपटाहट भैसक्यो । के भो केटा ? तंलाई कुन पिरले खाइरहेको छ ? निर्धक्क भन, मलाई  ! जे भएपनि, म तेरो बाउ हुँ । आखिर कुनै न कुनै हल त निस्किएला ?"

मैले बुवालाई पुलुक्क हेरें । आत्मविश्वासले भरिपूर्ण अनुहार लिएर उहाँ मलाई एकटक हेरिरहनु भएको थियो । एकाएक मेरो अन्तर्मनले मलाई नै हकार्यो । धत लाटा, बुवालाई यही पराजित अनुहार देखाउन उहाँले तंलाई  यतिका शिक्षित तुल्याउनु भएको रैछ, हगि ? आफूले थेग्न नसक्ने विषयमा किन चिन्ता लिन्छ्स् ? जे हुन्छ हुन दे । सब भगवानको मर्जी हो, भन्ठान ! अझ तेरो टाउकोमा बुवाको हात छ, आफूलाई भाग्यमानी ठान । 

 "बुवा,मलाई तपाईंको कोरामा ढ्ल्किने इच्छा छ । " ..सुस्तरी मैले भने ।

विराटनगर-३