थारूलगायत भूमिपुत्रहरु सर्वहाराकरणमा कहिलेसम्म ?

थारूलगायत भूमिपुत्रहरु सर्वहाराकरणमा कहिलेसम्म ?

११०५ दिन अगाडि

|

१२ भदौ २०८०

थारू जनजीवन : फुर्सदमा हस्तकलाका डेलुवादेखि बरेरुवासँग रमाउनेहरू

थारू जनजीवन : फुर्सदमा हस्तकलाका डेलुवादेखि बरेरुवासँग रमाउनेहरू

११०५ दिन अगाडि

|

११ भदौ २०८०

धनगढी । रोपाइँ सकिएको छ । खेतबारीमा धान बाली लहलहाउँदो छ । जता हेर्‍यो उतै हरियाली छ । मनमोहक छ ग्रामीण परिवेश अचेल । रोपाइँ सकिने बित्तिकै गाउँका बेरोजगार युवा भारत पलायन भएका छन् । बाँकी रहेकाहरू कोही बस्तुभाउको हेरचाहमा त कोही धानबालीमा उम्रिएका झार उखेल्ने काममा छन् । कामको चटारो कम भएकाले युवा फुर्सदिला छन् । यही फुर्सदिलो समयको सदुपयोगमा छन् कैलारी गाउँपालिका ६, बेनौलीका भोजराज चौधरी । पेसाले राजमिस्त्रीको काम गर्दै आएका उनी आजभोलि भने नजिकैको सुटैहिया नालामा हेल्का (माछा मार्ने उपकरण) र टापी (माछा मार्ने उपकरण)सहित भेटिन्छन् । फुर्सदको समयमा माछा मार्ने, सुकुटी बनाउने र साँझ बिहानको छाक टार्ने उनको दिनचर्या छ । उनी भन्छन्, ‘खाली बस्नुभन्दा केही गर्नु राम्रो । माछा मार्‍यो, साँझ बिहानको छाक टर्छ । समयको सदुपयोग पनि हुन्छ ।’ कैलारी गाउँपालिका वडा नंं. ८, टेंढीका भगवान् दास चौधरीको दिनचर्या पनि बरेरुवा र ढह्रिया झार्नमै व्यस्त छ । परम्परागत हस्तकलामा अति नै निपुण उनले पूरै नालाभरि बरेरुवा (माछा मार्ने ठूलो उपकरण) बनाएका छन् । र, खेतको गरामा ढह्रिया लगाउँछन् । उनी भन्छन्, ‘पहिलैदेखि माछा मार्ने सिप हो । जसबाट वर्षातभरि माछा खान पाइन्छ । दैनिक छाक मज्जाले टर्छ । बढी भएको बेला सुकाएर सिद्रा बनाउँछु ।’ रोपाइँ सकिएपछि गृहिणीहरु भने फुर्सदको समयमा ढकिया, डेलुवा बन्नमा व्यस्त छन् ।  बेनौलीकी रामराशी चौधरी डेलुवा, ढकिया बुन्नमा व्यस्त छिन् । उनी आफ्नी भतिजीको बिहेमा चाहिने डेलुवा बुन्न लागेकी छन् । ‘रोपाइँपछि हामी फुर्सदिलो हुन्छौँ । फुर्सदको समयलाई सदुपयोग गरी घरायसी प्रयोगमा आउने वस्तु बनाउँछौँ,’ रामराशीले भनिन्, ‘घरमै हरचाली (फुर्सदको काम) गर्नु नै ठिक लाग्छ ।’ जैविक सामग्रीको प्रयोग गरी कलात्मक ढंगले बनाइने डेलुवा पश्चिम नेपालको थारु जातिमा प्रायः विवाह, औपचारिक कार्यक्रममा सजावटी तथा सौन्दर्य सामग्रीको रुपमा प्रयोग हुँदैछ भने ढकियाको प्रयोग सामान ओसार्न तथा राख्नका लागि गरिन्छ । ग्रामीण भेगका तन्नेरीहरु कोही नयाँ प्रविधि उन्मुख छन् त कोही बिना काम आजभोलि भौतारिन्छन् । वयस्कदेखि बुढापाकाहरु भने पुर्ख्यौली ज्ञान, सिपको सदुपयोगमा छन् । यतिबेला ग्रामीण भेगका महिलाहरु ढकिया, डेलुवा, पनछोप्नी (पानी छोप्ने बस्तु) लगायत घरायसी प्रयोगमा आउने वस्तु बनाउनमा लागेका छन् । पुस्तौँदेखि प्रचलनमा रहेको ज्ञान र सिपको सदुपयोग गर्दै उनीहरू विभिन्न उपकरण बनाउन लागेका हुन् । उनीहरू चाडपर्वहरू नजिकिँदै गर्दा पर्वमा चाहिने वस्तुहरू जोहो गर्न लागेका हुन् । बेनौलीकै भिखु डंगौरा थारु आजभोलि हेल्का बुन्नमा व्यस्त छन् । उनी आजभोलि हेल्का बुनेर फुर्सदको समय सदुपयोग गर्दै आएका छन् । माछा मार्ने उद्देश्यले हेल्का बुन्दै आएका उनले यताउता डुलेर समय खेर फाल्नुभन्दा घरमा बसेर हरचाली गर्नु नै ठिक हुने बताउँछन् । उमेरले ७९ कटाइसकेका भिखु भन्छन्, ‘पुुरानो ज्ञान, सिपको फाइदै फाइदा छ । तर आजभोलिका नयाँ पुस्तालाई पुरानो हस्तकला सँग सम्बन्धित ज्ञान सिपमा पटक्कै चासो छैन । हामीसँगै हाम्रो सिप पनि जाने भयो ।’ यतिबेला ग्रामीण बस्तीहरुमा हेल्का, ढह्रिया मात्रै होइन, टापी, जाल, बरेरुवालगायत माछा मार्ने प्रविधिका साथै खतिया, सुप्पा (नाङलो) डिलिया (माछा राख्ने भाँडो), छिट्नी, छिटुवा, बस्तुभाउलाई बाँध्न प्रयोग गरिने पगाहा, छर्की, बेना (हाते पंखा)लगायत बन्ने काम हुँदै आएको देख्न पाइन्छ । घरायसी प्रयोजनमा आउने ती सामान फुर्सदको समयमा बनाइने गरिए पनि बाह्रैमास प्रयोगमा आउँछन् । जुन वातावरणीय हिसाबले र आयआर्जनको हिसाबले पनि निकै महत्त्वपूर्ण रहेको बताइन्छ । तर पछिल्लो समय सो प्रविधि तथा बनाउने ज्ञान र सिप विस्तारै लोप हुँदै गएका छन् । समय अनुसार नयाँ पुस्तामा हस्तान्तरण हुन सक्दा ती हस्तकला सम्बन्धी ज्ञान र सिप लोप हुँदै गएको थारु संस्कृतिविद् अशोक थारु बताउँछन् । विभिन्न दृष्टिकोणबाट वैज्ञानिक, किफायती रहेका ती सामग्री बनाउने ज्ञान र सिपमा व्यावसायिकता दिन सके संरक्षण गर्न सकिने संस्कृतिविद् थारु औंल्याउँछन् ।

अप्रेसन पत्थरीको, झिकियो किड्नीः बिरामी चौधरीको मुत्यु

अप्रेसन पत्थरीको, झिकियो किड्नीः बिरामी चौधरीको मुत्यु

११०६ दिन अगाडि

|

११ भदौ २०८०

धनगढीस्थित स्वास्तिक अस्पतालले पत्थरीको अप्रेसनको क्रममा किड्नी नै झिकेपछि बिरामीको मृत्यु भएको छ । उपचारको लागि अस्पताल भर्ना भएका कञ्चनपुरको बेलौरी नगरपालिका १० शिवनगरका ५५ वर्षीय ऐजनलाल चौधरीको मृत्यु भएको हो । चौधरीका भतिजा राजकुमार चौधरीका अनुसार दुबै किड्नीमा पत्थरीले गर्दा समस्या आएपछि भदौ ९ गते शनिबार उनलाई बिहान अस्पताल भर्ना गरियो । उनको बायाँ किड्नीमा ११ एमएम र ९ एमएम गरी २ वटा पत्थरी थिए भने दायाँ किड्नीमा साढे ९ एमएमको पत्थरी थियो । अस्पतालका डाक्टर जोनस तिवारीले बायाँ किड्नीको पत्थरीको अप्रेसनको क्रममा किड्नी नै झिक्दा अत्याधिक रक्तश्राव भइ बिरामीको मृत्यु भएको हो । मृतकका भतिजा राजकुमारले भने, ‘सबै परीक्षणपछि सवा १ बजे अप्र्रेसनको लागि अप्रेसन थेटर लगियो । सुरुमा अप्रेसन सफल भयो भनियो । हामीमा खुशीको सीमा थिएन । तर जब साँझ ७ बज्यो बिरामी बेहोस भए । उनको पेट पुरै फुल्यो । बुझ्दा किड्नीको नशा काटिएर रक्तश्राव भएछ । पछि पुनः डाक्टरले अप्रेसन गरे र किड्नी नै झिकिदिए । बिरामीको अवस्था झन बिग्रियो । त्यसपछि डाक्टरले अब सकिँदैन भनेर निस्किए ।’ अस्पतालका अध्यक्ष महेश जोशीले पनि अप्रेसन हुँदा अत्यधिक रक्तश्राव हुँदा त्यसलाई रोक्न किड्नी झिकिएको र त्यसले पनि नरोकिएपछि अवस्था बिग्रिएको स्वीकार गरे । अप्रेसन बिग्रिएकोबारे डाक्टरसँग स्पष्टीकरण सोधिने अस्पताल अध्यक्ष जोशीको भनाइ छ । डाक्टरको प्रष्टीकरण आएपछि सोही अनुसार अगाडि बढ्ने उनले बताए । अस्पतालले चौधरीलाई अझै मृत घोषणा भने गरेको छैन । बिरामीका आफन्तले डाक्टरको लापरवाहीले बिरामीको ज्यान गएकोले सत्य तथ्य छानविन गरी डाक्टरलाई हदैसम्मको कारवाहीको माग गरेका छन् ।

मदिराको प्रारम्भ कहाँ र कसरी भयो ? 

मदिराको प्रारम्भ कहाँ र कसरी भयो ? 

११०७ दिन अगाडि

|

१० भदौ २०८०

                                                                                                                         तस्विरः लेखकको फेसबुक वालबाट डा भक्त राई सामान्यतया मदिरा भन्नाले मादक पदार्थ (मात लाग्ने पेय पदार्थ) भन्ने बुझिन्छ । संसारमा मदिरा दुई प्रकारको हुन्छ । पहिलो प्रकारको मदिरा प्राकृतिक रूपमा मदिराको गुण भएको वस्तुहरु जस्को सेवनले मात लाग्छ जस्तैः सुर्ती, गाँजा, भाङ, धतुरो, च्याउ, मह, कदमको फल वा तेल, चिउरी, सुपारी, ताडीको रस, बिखुमा, फूलको रस, बास्ना आदि । र, अर्को प्रकारको मदिरा भनेको मानिसद्वारा निर्मित मादक पदार्थ । सन्सारमा मदिराको प्रारम्भ कहाँबाट र कसरी भयो भन्ने विषयमा फरक फरक धारणा पाइन्छन् । कसैले पूर्वीय संस्कृति र सभ्यताबाटै मदिराको प्रारम्भ भयो भन्ने दाबी गर्दै आएका छन् भने कसैले पास्चात्य संस्कृति र सभ्यताबाट सुरु भएको हो भन्ने विचार व्यक्त गर्दै आएका छन् । यसरी नै पूर्वमा पनि सर्वप्रथम आर्यहरुले मदिराको प्रारम्भ गरे कि अनार्यहरुले सुरु गरे भन्ने विषयमा स्पष्ट खोज अनुसन्धान हुन सकेको छैन । विभिन्न धार्मिक, दार्शनिक ग्रन्थहरुमध्ये किरातीहरुको मुन्दुमर मुन्धुम र आर्यहरुको वेदमा प्रशस्त मात्रामा मदिरा र यसको सेवनबारे चर्चा गरिएको पाइन्छ भने त्रिपिटक, कुरान, बाइबल आदि धार्मिक ग्रन्थमा भने मदिरालाई त्याज्य वस्तुका रूपमा अर्थात् यस्को सेवनलाई बहिष्कार गरिएको पाइन्छ । नेपालको सम्पूर्ण आदिवासी जनजातिहरुमा मदिराको प्रचलन पाइन्छ । किराती जातिको लगभग सबै समुदायमा मदिराको प्रयोग पाइन्छ । लाप्चा, मेचे, कोचे, राजवंशी, राना थारु आदि आदिवासी जातिले भने मदिरा र मांसको सेवन गरे पनि धार्मिक, सांस्कृतिक कार्यमा भने मदिरा र पशु हिंसालाई त्याग्दै आएका छन् । हिन्दु संस्कृत वाङमयहरु वेद, पुराण आदि ग्रन्थमा मदिरा र यसको सेवनबारे प्रशस्त मात्रमा चर्चा पाइन्छ । तर आर्यहरुले कहिलेदेखि सांस्कृतिक रूपमा मदिराको प्रचलन त्यागे भन्नेमा स्पष्ट विवरण पाइदैन । यस विषयमा त्यस्तो आधिकारिक खोज अन्वेषण हुन सकेको छैन ।  नेपालका आदिवासीहरुमध्ये किराती जातिमा कसरी मदिराको प्रारम्भ भयो भन्ने विषयमा पनि विभिन्न फरक फरक धारणा पाइन्छन् । एका थरीको मत के छन् भने किरातीहरुको आदिम पुर्खा पारुहाङ जहिले पनि बाहिर डुलिरहने । कहिले घरमा नबस्ने हुनाले उनकी श्रीमती सुम्निमाले मर्चाको आविष्कार गरेर मदिराको निर्माण गरी पारुहाङ्लाई सेवन गराएको र त्यसपछि मात्र उनी मदिराले मस्त भएर घरमा बस्न थाले । त्यसैले, मदिराको प्रारम्भ सुम्निमाले गरेकी हुन् भन्ने विचार राख्दै आएको पाइन्छ । अर्का थरीले भने प्राचीन किराती पुर्खाहरु सिकार गर्न जाँदा आफूले खाई नसकेको कन्दमुल तथा फलफूलहरु पातमा पोको पारेर ओडारमा छोडी राखेको र केही दिन पछि उक्त ओडारमा जाँदा आफूले छाडेको खाना चाख्दा बास्नादार तथा बेग्लै स्वादको भएको र त्यसको सेवन गर्दा हल्का मात लागेको हुँदा उक्त खानालाई मन पराएकोले त्यसरी नै गुम्साएर खान थालेको हुनाले त्यहीबाट मदिराको प्रारम्भ भएको भन्ने अभिमत राख्दै आएका छन् । यसरी नै अर्का थरीको विचार पनि झण्डै यही प्रकारको तर त्यो मत भने अलिक पछि कृषि युग प्रारम्भ भए पछिको पाइन्छ । यो मतअनुसार प्राचीन किराती पुर्खाहरु सिकार गर्न जाँदा आफूले लगेको खाना पातमा पोको पारेर बोक्ने क्रममा केही दिन पछि खाँदा बास्नादार तथा मात लाग्ने भएको र उक्त मात लाग्ने खाना स्वादिलो भएको हुँदा घरमा आएर पनि त्यसरी नै खानालाई पातमा पोको पारेर केही दिन गुम्साएर खाने गरेको र यसरी मदिरा परम्पराको प्रारम्भ भएको हो भन्ने विचार व्यक्त गर्दै आएको पाइन्छ ।  जाँड बन्ने प्रक्रियामा मर्चाको जरुरी पर्ने र मर्चा बनाउँदा विभिन्न प्रकारको झारपात (जडिबुटी) चाहिने भएको हुँदा यी भनाइसंग सहमत हुन सकिन्छ ।  जुनसुकै वस्तुको जाँड बनाउँदा पनि फर्मन्टेसनका लागि केही दिन पोको पारेर गुम्साएर  राख्नै पर्ने हुन्छ । त्यसैले, पछिल्लो यी भनाइमा निकै सत्यता पाइन्छ । नेपालका आदिवासी जनजातिहरुको परम्परागत संस्कृतिमा मदिराको प्रयोग अनिवार्य मानिन्छ । उनीहरुको हरेक सांस्कृतिक, धार्मिक क्रियाकलापमा मदिराको प्रयोग अनिवार्य मानिन्छ । आदिवासी जनजातिहरुले मूलतः खाना, खाजाको रूपमा, कोसेलीको रूपमा, प्रसादको रूपमा, आम्दानीको रूपमा, औषधिको रूपमा, आँट, जोश, तागतको लागि, शिर उभ्याउनीको लागि, क्षमा याचनाको लागि, अन्नको सदुपयोगको लागि, मनोरञ्जनको लागि, धार्मिक सांस्कृतिक कार्यमा प्रसादको रूपमा आदि कार्यमा प्रयोग गर्ने गर्दछन्।  संस्कृत वाङमयहरुमा खास गरेर ऋग्वेदमा मदिराबारे प्रशस्त मात्रमा चर्चा भएको पाइन्छ । हुन त कतिपयले वेदमा वर्णित पदार्थ मदिरा नभई औषधिजन्य पेय पदार्थ हो भन्ने विचार विचार राखेको पाइन्छ । तर त्यो गलत हो । किनभने वेदमा स्पष्टसङ्ग सोम रस (सोम लता, लहरा, जडिबुटी र फलफूलद्वारा बनाइएको मदिरा) सुरा) र अन्नबाट बनाइएको मदिरा) बारेमा बताइएको छ । ऋग्वेदको विशेष गरेर नवौं र दसौं मण्डलमा प्रशस्त मात्रामा मदिरालाई शक्तिको प्रतीक देवताको रूपमा चर्चा गरिएको छ । ऋग्वेदको नवौं मण्डल सूक्त १,६ मा यस्तो उल्लेख गरिएको छः पुनाति ते परिस्रुतं सोमं सूरस्य दुहिता । वारेण शश्वाता तना ।।६।।  अर्थात् हे सोमदेव, सूर्यपुत्रीले तिम्रो रसलाई सनातन र आवरणबाट बनाउँछिन ।  यसरी नै नवौं मण्डल सूक्त १, ८ मा यस्तो उल्लेख छः  तमीं हिनवन्त्यग्रुवो धमन्ति बाकुरं द्रुतिम । त्रिधातु वारणं मदु।।८।। अर्थात् तेजस्वी सोमरसलाई औंलाले निचोरेर रस निकाल्दछन् । यस्तो दुःख निवारक मधुर रसमा तीन शक्तिहरु रहेका हुन्छन् । यसरी नै ऋग्वेद ९, ६२, २२ मा यस्तो उल्लेख पाइन्छः एते सोमा असृक्षत गृणानाः श्रवसे महे। मदिन्तमस्य धारया ।।२२।। अर्थात् परम आनन्दले युक्त सोमरस स्तुति गानपछि हामीलाई असल शक्ति प्रदान गर्नका लागि धारो लागेर कलशमा खस्ने गर्दछ । यसरी हेर्दा के देखिन्छ भने वेदमा मदिरा (सोम रस, सुरा) लाई शक्ति प्रदायक देवताको रूपमा, शक्तिनाशक उर्जाको रूपमा स्तुति गरिएको छ । यसबाट के प्रष्ट हुन्छ भने आर्यहरुले प्राचीन समयमा मदिराको प्रयोग अनिवार्य रूपमा गर्ने गर्दथे । आर्यहरु भारतीय उपमहाद्वीपमा आउनुपूर्व नै यस क्षेत्रमा किरातीहरुको संस्कृति र सभ्यताको प्रारम्भ र विकास भैसकेको हुनाले आर्यहरुले किरातीहरुबाटै मदिरा बनाउन सिके कि आफैले ल्याएको ज्ञान हो ? यस सम्बन्धमा अझैसम्म खोज अनुसन्धान हुन सकेको देखिदैन ।  उता इरान र यता चीनमा दशौ हजार वर्ष पहिले नै माटाको घ्याम्पोमा अङ्गुरको मादक पेय पदार्थ बनाइएको अवशेष पाइएको छ । वस्तुतः रैथाने आदिवासी जातिहरुले नै मदिराको प्रारम्भ गरेको कुरामा भने निकै विश्वस्त हुन सकिन्छ ।  मदिरा कति प्रकारको हुन्छ ? संसारमा मूलतः तीन तरिकाले तीन प्रकारको मदिरा उत्पादन गरिन्छ ।  १ वाइनरीबाट वाइन २ ब्रोअरीबाट बिअर र ३० डिस्टिलरीबाट रम, ह्वीस्की, भोड्का, ब्राण्डी, जिन, स्कच आदि ।  घरेलु परम्परागत मदिरा चाहिँ मूलतः दुई प्रकारको उत्पादन हुन्छ, ती हुन्ः  १ जाँड अर्थात् नरम प्रकारको मदिरा, यसअन्तर्गत भने विभिन्न थरीका जाँडहरु पर्दछन् । जस्तैः छनुवा, निगार, तोङ्बा, सरुवा, हुरेजाँड, भाती जाँड, सुमे जाँड, ओथारे छोक्रा आदि । २ रक्सी अर्थात् कडा प्रकारको मदिरा । यसअन्तर्गत एक पानेदेखि १२, १४ पानेसम्मका रक्सीहरु पर्दछन् । कसरी बन्छ मदिरा ? घरेलु मदिरा मुख्य तीनवटा सामग्री अन्न, फलफूल र कन्दमूलबाट बनाइन्छ । जुनसुकै वस्तुबाट मदिरा निर्माण गरे पनि अनिवार्य रूपमा मर्चा आवश्यकता पर्दछ । दूधबाट दही, सागबाट गुन्द्रुक, मुलाबाट सिन्की, भटमासबाट किनिमा बनेजस्तै फर्मेन्टेट प्रक्रियाबाट जाँड बन्ने गर्दछ । जाँडलाई वाष्पीकरण गरेर रक्सीको निर्माण गरिन्छ ।  वाइन कसरी बन्छ ? संसारभर वाइन पिउने प्रचलन पाइन्छ ।  वाइन अङ्गुरबाट बनाइन्छ । वाइन बनाउँदा पनि घरेलु मदिरा बनाउँदा जस्तै पहिले वाइनलाई राम्ररी पकाइन्छ अनि सेलाएपछि त्यसमा मर्चा हालिन्छ र सामग्री अनुसारको भाँडामा गुम्साएर राखिन्छ । केही दिनपछि उक्त सामग्री फर्मेन्टेट भएर तयार हुन्छ र त्यसलाई छानेर आवश्यक रङ र अल्कोहल थपेर बोट्लिङ  गरिन्छ । बियर कसरी बन्छ ? वाइन अङ्गुरबाट बनेजस्तै बियर जौबाट बन्ने गर्दछ । बियर बनाउदा सर्वप्रथम जौलाई माल्टिङ (टुक्राउने) गरिन्छ । र, त्यसमा पनि मर्चा  हालिन्छ र हावा नछिर्ने गरी सुममा प्याकिङ गरेर राखिन्छ । १०, १५ दिन पछि फर्मेन्टेड भैसक्छ । त्यसपछि किटाणुहरु मार्न र लामो समयसम्म राख्न नबिग्रोस् भन्नका लागि उमाल्ने काम (पास्चरिङ) गरिन्छ । त्यसपछि आवश्यक रङ, अल्कोहल र बास्ना हालेर बोट्लिङ गरिन्छ ।              यसरी हेर्दा के देखिन्छ भने प्राचीन समयदेखि नै संसारभर मदिराको प्रचलन पाइन्छ । संसारको जुनसुकै क्षेत्र, वर्ग र समुदायमा मदिराको प्रचलन भए पनि यसको अधिक सेवन स्वास्थ्यका लागि हानिकारक भएको हुँदा यस्को सेवनमा सजग हुन जरुरी छ । 

ढकिया खबर डटकमको एक वर्ष र भदौ ७ को सेरोफेरो

ढकिया खबर डटकमको एक वर्ष र भदौ ७ को सेरोफेरो

१११० दिन अगाडि

|

७ भदौ २०८०

ढकिया खबर डटकमको भदौ ७ गते आज एक वर्ष पुरा भएको छ । यस बीचमा यसले पाठकवर्गको मनग्गे माया पाएको छ । एक वर्षको यात्राको दौरान हामी उत्साहित छौं । भूइँमान्छेका आवाज पस्किदै आम पाठकसामु पुग्नु हाम्रो लक्ष्य हो । तर, खास गरी थारू सु्मदायका पाठकलाई लक्षित गरिएका सामग्री यस बीचमा बढी प्रकाशन भए ।  भदौ ७ थारू सु्मदायको पहिचानसँग जोडिएको दिन हो । आफ्नो आधिकारको लागि, थरुहट प्रदेशको लागि थारू सु्मदायले मुठ्ठी उचालेको दिन हो । तर, समय क्रममा यी मुठ्ठी कसिलो हुनु सट्टा खुकुलो हुँदै गएका छन् । टीकापुरमा भएको त्यस दिनको आन्दोलनबाट थारुहरु पनि आन्दोलन गर्न सक्छन् भनेर एउटा नजिर त स्थापना भयो तर आन्दोलनबाट तिनले के पाए त ? यक्ष प्रश्न यही हो ।  बरु टीकापुर आन्दोलनबारे न्यायालयको फैसलाको घाउ थारु समुदायलाई पुस्तौसम्म चहराइरहने स्थिति देखा परेको छ । अदालतको भाषामा टीकापुर आन्दोलनको क्रममा मा हत्यामा मुछिएका भनिएका रेशम चौधरी राष्ट्रपति रामचन्द्र पौडेलबाट आममाफी पाएर जेठ १५ गते रिहा भएका छन् ।  सर्वोच्चको टीकापुर घटनासँग जोडिएको रेशम चौधरी बारेको पूर्णपाठले अहिले देशमा ठूलै तरंग फैलिएको छ । नश्लवादीहरु सर्वाेच्चको पूर्ण पाठले रेशम पुनः जेल जानु पर्छ भन्न थालेका छन्, जो बिलकुल निराधार हो । राष्ट्रपतिको आममाफी उल्टिदैन ।  जिल्ला र उच्चको फैसलालाई सर्वोच्चले जस्ताको तस्तै सदर गरेको छ । अनि पूर्ण पाठमा थप व्याख्या गरेको छ । जवर्जस्ती अपराधी करार गरेको छ । सर्वोच्चले लाल आयोगको पोका खोल्ने जाँगर गरेको छैन । जबकि यही बुधवार भदौ ६ गते पनि संसदमा सांसद तेजुलाल चौधरीले लाल आयोगको प्रतिवेदन खै सार्वजनिक ? भनेर प्रश्न उठाइरहेका छन् । रेशमले आगामी असोज ३ गते संविधान दिवसको अवसरमा टीकापुर घटनामा जोडिएका बाँकीलाई कैद मिनाहा गराउने पीडित परिवारलाई आश्वासन दिएका छन् । तर, सर्वोच्चको पूर्णपाठले यसमा कालो बादल मदारिएको देखिएको छ । टीकापुर आन्दोलनको न्यायको लडाइँ अझै बर्षौ पर्खिनु पर्ने त होइन भन्ने दृष्य देखिदै छ । यसैले पनि न्यायका लागि निरन्तर खबरदारी जरुरी छ ।  टीकापुर घटनामा प्रहरीसँगै नाबालक टेकबहादुर साउदको पनि दुःखद निधन भएको थियो । यस वर्ष आजैका दिन टीकापुरमा उनको शालिक अनावरण भएको छ । देखिजान्नेलाई थाहा छ, बालक साउदको निधन आन्दोलनकारीबाट भएको थिएन । वास्तविकता खुल्ने डरले नै उनको पोस्टमार्टम पनि गरिएन ।  यस परिवेशमा टीकापुरले कहिले पाउने त न्याय ? टीकापुर घटनाका सम्पूर्ण राजवन्दीको कहिले हो त रिहाई ? कहिलेसम्म माग्ने थारू सुमदायले राज्यसँग दुहाई ? अब दुहाई होइन, संगठित आवाज उठाऔं । हातमा औजार हुनेहरुले औजार लिएर उठौं । मुखमा स्वर हुनेहरु आवाज लगाएर उठौं । ढकियाखबर त कलम लिएर हरदम भुइँमान्छेहरुका आवाजको लागि खडा छ । 

गण्डकीमा थारू, गुरुङ र मगर   भाषालाई कामकाजको भाषा बनाउन माग

गण्डकीमा थारू, गुरुङ र मगर   भाषालाई कामकाजको भाषा बनाउन माग

११११ दिन अगाडि

|

६ भदौ २०८०

आदिवासी जनजाति संघर्ष समिति, गण्डकीले गण्डकी प्रदेशमा बाहुल्यता रहेका थारू, गुरुङ र मगर  भाषालाई सरकारी कामकाजको भाषा बनाउन माग गरेको छ । मंगलबार समितिले पोखरामा पत्रकार सम्मेलन गरी भाषा आयोगको सिफारिस अनुसार यी तीन भाषालाई सरकारी कामकाजको भाषा बनाउन माग गरेको हो । संविधानको धारा ७ को उपधारा २ मा नेपाली भाषाका अतिरिक्त प्रदेशले आफ्नो प्रदेशभित्र बहुसंख्यक जनताले बोल्ने एक वा सोभन्दा बढी अन्य राष्ट्रभाषालाई प्रदेश कानुनबमोजिम प्रदेशको सरकारी कामकाजी भाषा निर्धारण गर्न सक्ने उल्लेख छ । भाषा आयोगका अध्यक्ष गोपाल ठाकुरको संयोजकत्वमा गठित समितिले गण्डकीमा गुरुङ र मगर तथा प्रदेशको दक्षिणी क्षेत्रमा थारु भाषालाई सरकारी कामकाजको भाषा बनाउन सिफारिस गरेको थियो । ‘उहाँको सिफारिस लागू गर्न आवश्यक ऐन बनाई गुरुङ, मगर र थारुलाई प्रदेशको सरकारी कामकाजको भाषा बनाउन जोड्दार माग गर्दछौं’, समितिका संयोजक धर्मबहादुर गुरुङले भने । गण्डकीमा आफ्नो मातृभाषामा पठनपाठन गर्न पाउने व्यवस्था मिलाउन पनि समितिले आग्रह गरेको छ । समितिले भदौ १३ गते पोखरामा ‘आदिवासी जनजाति आन्दोलन र अधिकार’ विषयक अन्तर्क्रिया कार्यक्रम पनि गर्ने भएको छ ।

गच्छदारसँग सिआईबीले लियो बयान

गच्छदारसँग सिआईबीले लियो बयान

१११२ दिन अगाडि

|

५ भदौ २०८०

                                                                                                                                                       फायल फोटो बालुवाटारस्थित ‘ललिता निवास क्याम्प’ भित्रको सरकारी जग्गा हिनामिना प्रकरणमा केन्द्रीय अनुसन्धान ब्यूरोले विजयकुमार गच्छदारसँग बयान लिएको छ । सोमबार साँझ अनुसन्धान अधिकृतहरुले गच्छदारसँग महाराजगञ्जस्थित सिआईबीमा बयान लिएका हुन् । पूर्व उप–प्रधानमन्त्री विजयकुमार गच्छदारविरुद्ध अदालतबाट पक्राउ पुर्जी जारी भएको छ । तर, प्रहरीले उनलाई बयान लिएर छाडेको छ । सोमबारै अनुसन्धान प्रतिवेदन बुझाउने तयारी गरिएपछि पूर्वमन्त्री चन्द्रदेव जोशी र गच्छदारको बयान गराउँदा ढिला भएको सिआईबीका अधिकारीहरु बताउँछन् । संगठित रुपमा सरकारी लिखत किर्ते गरेर बालुवाटार क्याम्प भित्रको १४७ रोपनी जग्गा हिनामिना प्रकरणमा गच्छदार संलग्न रहेको सिआईबीको अनुसन्धान निष्कर्ष छ । जग्गा हिनामिना आरोपमा १८ जना हिरासत छन् । २०७४ वैशाखमा उप–प्रधान एवं संघिय मामिला तथा स्थानिय विकास मन्त्रालयको नेतृत्व गरेका गच्छदार २०६८ मा गृहमन्त्री थिए । भौतिक योजना तथा निर्माण मन्त्री हुँदा गच्छदार जग्गा हिनामिना प्रकरणमा संलग्न देखिएका थिए । गच्छदारसँगै राज्यमन्त्री थिए संजय शाह ‘टकला’ । हाल नख्खु कारागारमा थुनामा रहेका साहलाई पनिझिकाएर महाराजगन्ज स्थित सिआईबीको कार्यालयमा बयान लिइएको छ । उप–प्रधान तथा भौतिक योजना तथा निर्माण मन्त्री गच्छदारले विशिष्ट व्यक्तिहरुको निवास बिस्तार सम्बन्धमा गुरुयोजना तयार गरेर ‘टिप्पणी सदर गरेर मन्त्रिपरिषद्मा लगेको’ ब्यूरोको छानविनबाट देखिएको छ । २०६७ असार २८ मा भौतिक योजना तथा निर्माण मन्त्रालयको सचिव दीप बस्न्यातले टिप्पणी सदर गरी मन्त्री गच्छदार कहाँ पेश गरेका हुन् । सो प्र्रस्ताव राज्यमन्त्री संजय साह र उप–प्रधानमन्त्री गच्छदारले सदर गरेर मन्त्रिपरिषद्मा लगेका थिए । निवास विस्तार र ललिता निवास क्षेत्रमा बाटो बिस्तार गर्दा २७ रोपनी जग्गा हिनामिना भएको केन्द्रीय अनुसन्धान ब्यूरोका एसएसपी दिनेश आचार्यले रातोपाटीलाई बताए । सभामुख निवासबाट एनआरएनए भवन तर्फ जाने बाटोमा ८ रोपनी जग्गा परेको छ । सो प्र्रस्तावमा तत्कालिन सह–सचिव नारायणगोपाल मलेगोले टिप्पणीमा राय सहित पेश गरेका थिए । तत्कालीन शाखा अधिकृत कृष्ण राउतले प्रस्तावको लागि टिप्पणी उठाएका थिए । २०६६ चैत १९ मा सचिव दीप बस्न्यातले टिप्पणी सदर गरी प्रस्ताव पेश गरेको ब्यूरोका प्रतिवेदनमा उल्लेख  छ ।